Verzamelwoede

Mensen zijn ware meesters in het aanleggen van verzamelingen. Het onderscheid ons van de meeste dieren. Zonder verzamelingen zouden we waarschijnlijk nog steeds in een kale grot zitten, zonder alle bijeen geraapte herinneringen en verhalen die als muurschilderingen vereeuwigd werden.

Ook ik ben niet vrij van verzamelingen. Van nog enigszins bruikbare collecties zoals cd’s, dvd’s, boeken en whisky’s, tot het nut ontstegen hoeveelheden suikerzakjes, bierviltjes, stickers en virtuele voorwerpen. Naarmate je ouder wordt, vallen er gelukkig verzamelingen af. De tijd dat ik van tantes, oma’s en vage kennissen zeldzame suikerzakjes, bierviltjes of stickers kreeg is al lang vervlogen. En de schade blijft qua whisky nu beperkt tot één fles per half jaar.

Wat echter altijd gebleven is, zonder dat het enig nut heeft, is de verzameldrang betreffende de virtuele voorwerpen. Je kan mij niet (on-) gelukkiger maken door me een computerspel met honderden, zo niet duizenden te vinden voorwerpen, voor te schotelen. Het liefst met elk unieke eigenschappen en een uniek uiterlijk. En ze moeten te rangschikken en op te bergen zijn in vele virtuele kasten, dozen, lades en rugzakken. Of denk je soms dat ik al die voorwerpen met mijn virtuele ik mee ga lopen zeulen? Ik kijk wel uit. Nee, echte verzamelwoede kan niet zonder een gestructureerde, ordelijke aanpak. Anders wordt het zo’n Man Bijt Hond tafereel.

Keerzijde van een virtuele verzameling is het feit dat spelontwikkelaars donders goed weten dat een mens graag sprokkelt.  En je krijgt je zo begeerde voorwerpen echt niet cadeau. Werken moet je! Eindeloos dezelfde monsters afslachten, in stille hoop op de 0,0001% kans dat ze de ‘platina kaplaarzen’ achterlaten. Geestdodende minispelletjes moeten net zo lang gespeeld worden tot er genoeg virtu-punten gespaard zijn voor de toverstaf van Henk-Harrie de Achterlijke. Waarna het riedeltje weer van voor af aan begint  om ook z’n muts, sokken en ondergoed bijeen te sparen.

En toch wil ik die voorwerpen hebben. Juist omdat ze zo zeldzaam zijn, en zoveel “moeite” (lees: uithoudingsvermogen) vereisen. Vraag en aanbod zijn uit verhouding. Je volgt de sappige wortel die je voorgehouden wordt. Terwijl die er zo overduidelijk door de spelontwikkelaars is neergehangen om je, zo lang mogelijk, aan het lijntje te houden. Vraag en aanbod bestaat in feite niet in de virtuele werelden, ze zijn door mensen bedacht en als waarden in het systeem ingevuld.

Zou dat ook zo werken in de echte wereld? En wie houdt ons daar eigenlijk de wortel voor?

Dit bericht werd geplaatst in Parallelle werelden en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s